Ο απολογισμός του Μουντιάλ 2026 και η κορυφαία ενδεκάδα της διοργάνωσης

Το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξενήθηκε στα γήπεδα των ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού ολοκληρώθηκε με την Ισπανία απόλυτα δίκαια να φτάνει στη δεύτερη κατάκτηση της ιστορίας της κερδίζοντας με 1-0 την Αργεντινή στον τελικό του Νιου Τζέρσεϊ. Οι “φούριας ρόχας” ήταν αναμφισβήτητα η καλύτερη ομάδα του τουρνουά, δέχθηκε μόλις ένα γκολ σε οκτώ παιχνίδια, κυριάρχησε απόλυτα των αντιπάλων της με το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που έπαιξε έστω κι αν πολλές φορές δεν ήταν εντυπωσιακό και κατάφερε να επαναλάβει το επίτευγμα του 2010, όταν και τότε ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου έχοντας προηγουμένως κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Ήταν ένα διασκεδαστικό Μουντιάλ, με πολλά ωραία παιχνίδια, με 308 γκολ να επιτυγχάνονται συνολικά (τα περισσότερα από κάθε άλλη διοργάνωση κάτι που είναι λογικό από τη στιγμή που είχαμε το μεγαλύτερο Μουντιάλ με τη συμμετοχή 48 ομάδων) αλλά και με ένα μέσο όρο περίπου τριών τερμάτων (2,96) ανά παιχνίδι, τον μεγαλύτερο από το 1970. Ένα Μουντιάλ στο οποίο τα περισσότερα μεγάλα ονόματα βρέθηκαν σε πολύ καλή κατάσταση παρόλο που ήταν το φινάλε της σεζόν, στο οποίο έσπασαν ρεκόρ, έγραψαν ιστορία και είχαμε και μια τρομερή κούρσα για τη μάχη του πρώτου σκόρερ με πολλά από τα μεγαλύτερα αστέρια μέσα σε αυτή. Τέλος, ήταν ένα Μουντιάλ με πολύ σημαντικούς αποχαιρετισμούς, αφού πιθανότατα για τελευταία φορά είδαμε στην παγκόσμια σκηνή παίκτες-θρύλους που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή: από τους μυθικούς Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο μέχρι τους Λούκα Μόντριτς, Νεϊμάρ, Μάνουελ Νόιερ και Μοχάμεντ Σαλάχ. Οι πρωταγωνιστές όπως είπαμε πολλοί, επομένως ας πάμε να δούμε την κατά τη γνώμη μας κορυφαία ενδεκάδα της διοργάνωσης σε ένα σύστημα 4-2-3-1.

Τερματοφύλακας: Γκρέγκορ Κόμπελ (Ελβετία)

Σε ένα τουρνουά στο οποίο δεν ξεχώρισε κάποιος τερματοφύλακας θεαματικά, διαλέγουμε τον Γκρέγκορ Κόμπελ ο οποίος ήταν εκεί όποτε χρειάστηκε και αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς λόγους για την πορεία της Ελβετίας μέχρι τα προημιτελικά, την καλύτερη της χώρας από το 1954. Ο γκολκίπερ της Ντόρτμουντ πιστοποίησε πως είναι ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη, έκανε σπουδαίες επεμβάσεις, απέκρουσε και ένα πέναλτι στη διαδικασία με την Κολομβία ενώ συνολικά απέτρεψε 2,27 γκολ και είχε 3,3 αποκρούσεις ανά παιχνίδι. Το “χρυσό γάντι” μπορεί να κατέληξε στον πολύ καλό Σιμόν που δέχθηκε μόλις ένα γκολ, ωστόσο εκείνος δεν απειλήθηκε σχεδόν καθόλου λόγω της συνολικής λειτουργίας της Ισπανίας. Πολύ καλό τουρνουά επίσης και από γκολκίπερ όπως ο Ντιόγκο Κόστα της Πορτογαλίας ή ο Μπόνο του Μαρόκου.

Δεξί μπακ: Πέδρο Πόρο (Ισπανία)

Παρόλο που δεν ξεκίνησε βασικός, ο μπακ της Τότεναμ καθιερώθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας της Ισπανίας στα νοκ άουτ και ήταν από τους πιο καθοριστικούς παίκτες στο δρόμο για την κατάκτηση του τροπαίου. Έδωσε ένταση και ταχύτητα από εκείνη την πλευρά, τα ανεβάσματά του ήταν μια μόνιμη απειλή ενώ πέτυχε και δύο γκολ, ένα κόντρα στην Αυστρία με κεφαλιά κάνοντας κίνηση φορ στην περιοχή και φυσικά το δεύτερο της Ισπανίας στον ημιτελικό με τη Γαλλία μετά τον εξαιρετικό συνδυασμό με τον Όλμο, αυτό που σφράγισε την πρόκριση στον τελικό.

Σέντερ μπακ: Πάου Κουμπαρσί (Ισπανία)

Μια εξαιρετική παρουσία στο τουρνουά από τον Κουμπαρσί, η οποία επισφραγίστηκε και από την ανάδειξή του ως κορυφαίου νέου παίκτη της διοργάνωσης. Σε ηλικία μόλις 19 ετών ο νεαρός ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα ήταν αυτός που ξεχώρισε στο κέντρο της κορυφαίας άμυνας του Μουντιάλ με παθητικό μόλις ενός γκολ, ενώ πέρα από τις αμυντικές του ικανότητες έδειξε και την τεχνική του, καθώς σε πολλές περιπτώσεις έφτιαχνε παιχνίδι από πίσω περνώντας κάθετες μπαλιές. Δεν ήταν παρών στο Euro το 2024, ωστόσο ήδη έχει ένα Παγκόσμιο και ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο με την Ισπανία πριν κλείσει τα 20 και το μέλλον προδιαγράφεται λαμπρό.

Σέντερ μπακ: Νταγιό Ουπαμεκανό (Γαλλία)

Πολύ σταθερός ο κεντρικός αμυντικός της Μπάγερν σε αυτή τη διοργάνωση, συνέθεσε ένα εξαιρετικό δίδυμο με τον Σαλιμπά στα μετόπισθεν της Γαλλίας, με τους “τρικολόρ” άλλωστε να δέχονται μόλις δύο γκολ μέχρι τον ημιτελικό. Από τους κυριότερους λόγους που η ομάδα του Ντεσάν δεν απειλήθηκε σοβαρά και κράτησε ανέπαφη την εστία της σε τρία σερί ματς νοκ άουτ (με Σουηδία, Παραγουάη και Μαρόκο). Δείγμα του πόσο σημαντικός υπήρξε, ήταν πως στο μικρό τελικό δεν ξεκίνησε το ματς και οι Γάλλοι δέχθηκαν τέσσερα τέρματα από τους Άγγλους, ενώ όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο βελτίωσε κατά πολύ την αμυντική τους λειτουργία.

Αριστερό μπακ: Μαρκ Κουκουρέγια (Ισπανία)

Με διαφορά το καλύτερο αριστερό μπακ της διοργάνωσης. Ο Κουκουρέγια πραγματοποίησε εκπληκτικές εμφανίσεις στα γήπεδα των ΗΠΑ και στη Ρεάλ Μαδρίτης αισθάνονται δικαιωμένοι που τον έκαναν δικό τους ήδη από το ξεκίνημα του καλοκαιριού. Απροσπέλαστος αμυντικά αφού δε δέχθηκε ούτε μία ντρίμπλα (!) στην πορεία της Ισπανίας μέχρι τον τελικό, ενώ μπροστά ήταν μια μόνιμη πηγή κινδύνων με τα ανεβάσματά του και τις μεταβιβάσεις του. Κορυφαίο παιχνίδι του δημιουργικά ήταν το ματς της φάσης των “32” με την Αυστρία, εκεί όπου μοίρασε δύο ασίστ και είχε και μια πάσα κλειδί για το άλλο γκολ.

Αμυντικό χαφ: Ρόντρι (Ισπανία)

Στο Μουντιάλ αυτό γίναμε μάρτυρες της μεγάλης επιστροφής του Ρόντρι. Ο 30χρονος χαφ πραγματοποίησε απίστευτο τουρνουά καθώς ήταν αυτός που διηύθυνε όλο το κέντρο αλλά και συνολικά ολόκληρη την κυκλοφορία της μπάλας και τη λειτουργία της εθνικής Ισπανίας. Προερχόμενος από πολύ σοβαρό τραυματισμό ο οποίος δεν του είχε επιτρέψει να παίζει στο 100% των δυνατοτήτων του τη σεζόν που μας πέρασε, ο μέσος της Μάντσεστερ Σίτι έδειξε πως επέστρεψε στο κορυφαίο επίπεδο και ήταν επιβλητικός ιδιαίτερα σε ημιτελικό και τελικό, έχοντας και τις περισσότερες πάσες ακριβείας ανά παιχνίδι στο τουρνουά. Μετά τον τίτλο του κορυφαίου στο Euro 2024, πήρε το βραβείο του MVP και στο Μουντιάλ και αυτό μόνο τυχαίο δε μπορεί να είναι για έναν παίκτη ο οποίος έχει στο παλμαρέ του Παγκόσμιο Κύπελλο, Euro, Champions League (με δικό του γκολ στον τελικό το 2023) και Χρυσή Μπάλα. Με μία λέξη, θρύλος.

Εσωτερικό χαφ: Τζουντ Μπέλινγχαμ (Αγγλία)

Στα πρόσωπα των Τζουντ Μπέλινγχαμ και Χάρι Κέιν καθρεφτίστηκαν όλες οι ελπίδες των φιλάθλων της Αγγλίας για διάκριση σε αυτό το Μουντιάλ. Εν τέλει τα “τρία λιοντάρια” απέτυχαν ξανά αφού έχασαν τον ημιτελικό με την Αργεντινή μέσα από τα χέρια τους (πήραν τουλάχιστον την τρίτη θέση που είναι το καλύτερό τους πλασάρισμα μετά την κατάκτηση το 1966), ωστόσο ένα από τα πράγματα που θα μείνουν είναι το τρομερό τουρνουά που έκανε ο Μπέλινγχαμ. Ο σταρ της Ρεάλ πέτυχε συνολικά επτά γκολ -κάποια από αυτά σπάνιας ομορφιάς όπως εκείνο κόντρα στη Νορβηγία ή εκείνο κόντρα στη Γαλλία- ενώ σκόραρε από δύο φορές σε δυο σερί νοκ άουτ παιχνίδια (με Μεξικό και Νορβηγία), ο νεότερος που το πετυχαίνει μετά τον Πελέ και ο πρώτος μετά τον Μαραντόνα. Αποδείχθηκε ο ηγέτης της Αγγλίας μέσα στο γήπεδο, ξεδίπλωσε όλη την ποιότητά του και έδειξε ότι επέστρεψε σε μεγάλη φόρμα μετά από μια σεζόν με προβλήματα. Τα επτά γκολ που πέτυχε είναι τα περισσότερα για Άγγλο σε Μουντιάλ σε μία διοργάνωση, ξεπερνώντας τα έξι των Κέιν και Λίνεκερ.

Επιθετικός μέσος: Λιονέλ Μέσι (Αργεντινή)

Τι πραγματικά να γράψει κανείς για τον Μέσι που δεν έχει γραφτεί. Στα 39 του χρόνια, ενώ πολλοί περίμεναν πως θα χαρεί απλά άλλη μια συμμετοχή έχοντας πάρει και το τρόπαιο στο προηγούμενο τουρνουά του Κατάρ, εκείνος πήρε από το χέρι την Αργεντινή και την πήγε σε άλλον ένα τελικό πραγματοποιώντας μυθικές εμφανίσεις. Πέτυχε οκτώ γκολ, μοίρασε τέσσερις ασίστ, ανέβηκε για λίγο στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ όλων των εποχών σε Μουντιάλ, βγήκε πρώτος σε ντρίμπλες, σε δημιουργία μεγάλων ευκαιριών, σε πάσες-κλειδιά, πρώτος σχεδόν στα πάντα. Έδωσε το σύνθημα για τις τρομερές ανατροπές της “αλμπισελέστε” με Αίγυπτο και Αγγλία και είναι βέβαιο πως δίχως εκείνον αυτή η μέτρια Αργεντινή δε θα έπαιζε ποτέ στον τελικό. Το φινάλε αυτή τη φορά ήταν πικρό, ο ίδιος αποχώρησε στο τελευταίο του -λογικά- ματς σε Μουντιάλ με δάκρυα στα μάτια όμως αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από το μύθο ενός ποδοσφαιριστή που μας έδειξε και σε αυτή τη διοργάνωση γιατί θεωρείται ο κορυφαίος όλων των εποχών. Λίο, σε ευχαριστούμε για όλα.

Δεξιός επιθετικός: Μίκαελ Ολίσε (Γαλλία)

Για αυτή τη θέση υπήρξε ένας μικρός ενδοιασμός, που έγκειται στο γεγονός πως ο Ολίσε, μετά από μια απίστευτη σεζόν σε συλλογικό επίπεδο με τη Μπάγερν όπου σημείωσε 48 G/A, μπορεί μεν να εντυπωσίασε στα πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης αλλά απέτυχε να γίνει καθοριστικός στα μεγάλα ματς για τη Γαλλία, αφού δεν προσέφερε κάτι κόντρα σε Παραγουάη, Μαρόκο και φυσικά στο χαμένο ημιτελικό με την Ισπανία. Πέτυχε όμως κάτι πολύ σημαντικό που δε μπορούμε να παραβλέψουμε: με τις δύο ασίστ που είχε στο μικρό τελικό με την Αγγλία, μοίρασε συνολικά επτά στο τουρνουά και έσπασε το ρεκόρ του Πελέ (έξι ασίστ- 1970) για τις περισσότερες σε μία διοργάνωση. Ειδική αναφορά σε αυτή τη θέση πρέπει να γίνει και στον Ουσμάν Ντεμπελέ που πέτυχε έξι γκολ και μοίρασε και δύο ασίστ, ενώ και ο Μπουκάγιο Σάκα της Αγγλίας με τρεις ασίστ και χατ-τρικ στο ματς της τρίτης θέσης ήταν από αυτούς που ξεχώρισαν.

Αριστερός επιθετικός: Κιλιάν Εμπαπέ (Γαλλία)

Ο Κιλιάν Εμπαπέ βρέθηκε σε εξαιρετική φόρμα σε ένα ακόμη Μουντιάλ και με τις εμφανίσεις του στα αμερικανικά γήπεδα έκανε όλο τον κόσμο να σκεφτεί το ίδιο πράγμα: πως όταν τελειώσει την καριέρα του πιθανότατα θα μιλάμε για τον κορυφαίο παίκτη στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Με τα δύο γκολ που βρήκε στον “τρελό” μικρό τελικό απέναντι στην Αγγλία (6-4) έφτασε τα δέκα στο τουρνουά – ο πρώτος παίκτης που σημειώνει διψήφιο αριθμό γκολ σε μια διοργάνωση μετά τον Γκερντ Μίλερ το 1970- βγαίνοντας έτσι πρώτος σκόρερ σε δεύτερο συνεχόμενο Μουντιάλ, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά, ενώ βγήκε πρώτος και σε G/A καθώς μοίρασε και τέσσερις ασίστ. Μέσα σε μια σεζόν αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ σε ισπανικό πρωτάθλημα, Champions League και Μουντιάλ, χωρίς ωστόσο να κατακτήσει τίποτα από αυτά. Δύο γκολ με Σενεγάλη, δύο με Ιράκ, δύο ασίστ με Νορβηγία, άλλα δυο γκολ με τη Σουηδία, εύστοχο πέναλτι με την Παραγουάη, ένα υπέροχο τέρμα με το Μαρόκο συν μια ασίστ, και άλλα δυο γκολ με την Αγγλία μαζί με μια ασίστ ο απολογισμός του, σίγησε όμως στο πιο κρίσιμο σημείο, στον ημιτελικό με την Ισπανία, εκεί που οι Ίβηρες εξουδετέρωσαν όλα τα ατού της Γαλλίας. Επιδόθηκε σε μια συναρπαστική κούρσα με τον Μέσι για το βραβείο του πρώτου σκόρερ τόσο σε αυτό το τουρνουά όσο και γενικότερα και βγήκε νικητής και στα δύο καθώς μόλις στα 27 του είναι αυτή τη στιγμή ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στο θεσμό με 22 τέρματα. Ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης έχει πάρει ήδη ένα Μουντιάλ, έχει χάσει έναν τελικό σκοράροντας χατ-τρικ, έγραψε ιστορία ατομικά και σε αυτή τη διοργάνωση και έχει ακόμη μπροστά του χρόνια για να δούμε κι άλλα σπουδαία πράγματα από αυτόν σε διεθνές επίπεδο.

Σέντερ φορ: 'Ερλινγκ Χάαλαντ (Νορβηγία)

Στην πρώτη του συμμετοχή σε Μουντιάλ, ο Έρλινγκ Χάαλαντ φρόντισε να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στη διοργάνωση. Καθοδηγώντας την επίθεση μιας Νορβηγίας η οποία επέστρεφε σε Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά από το 1998, ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην καλύτερη πορεία των “βίκινγκ” που έφτασαν ως τα προημιτελικά και αποκλείστηκαν από την Αγγλία στην παράταση. Ο φορ της Σίτι σκόραρε τέσσερις φορές στα δύο ματς που έπαιξε στον όμιλο (δύο με Ιράκ και δύο με Σενεγάλη), πέτυχε το νικητήριο γκολ κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού στους ¨32” και έδωσε μια πολύ μεγάλη παράσταση στους “16” όταν σκόραρε δις απέναντι στη Βραζιλία για να πετάξει έξω τους πέντε φορές πρωταθλητές. Ολοκλήρωσε το τουρνουά με επτά γκολ ως τρίτος σκόρερ και καθότι είναι μόλις 26 ετών ίσως στο μέλλον να δούμε κι άλλα σημαντικά πράγματα από αυτόν σε Μουντιάλ.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΚΑΚΗΣ