Ο δύσκολος γρίφος του Ζοσέ Μουρίνιο

Μέσα Οκτώβρη πλέον και ήδη η σεζόν της Ρεάλ Μαδρίτης έχει δώσει αφορμή για πολλές συζητήσεις. Η “βασίλισσα”, σε μια χρονιά που δεν έχει περιθώρια για άλλες αποτυχίες μετά από δυο χρόνια “ξηρασίας”, βρίσκεται στο -6 στο πρωτάθλημα από μια Μπαρτσελόνα που δείχνει ασταμάτητη, ενώ στο Champions League έχει δυο νίκες σε ισάριθμα ματς με δύσκολους αντιπάλους (Ίντερ, Ρόμα), μετά και την επική ανατροπή που έκανε στο “Ολίμπικο” (3-4) το βράδυ της Τετάρτης (14/10). Ήδη όμως δεν είναι λίγες οι φορές που έχει προβληματίσει με την παρουσία της στο χορτάρι με κάποιους παίκτες να μη βρίσκονται σε καλή κατάσταση και ορισμένες από τις αρχικές επιλογές του Μουρίνιο να μην “κουμπώνουν” μεταξύ τους, επομένως ο Πορτογάλος έχει να λύσει μπροστά του ένα δύσκολο γρίφο ούτως ώστε να βρει την κατάλληλη “συνταγή” για να μπορέσει να φέρει τη Ρεάλ ξανά στο δρόμο των επιτυχιών. Ας δούμε ποιά είναι τα κομμάτια εκείνα του “παζλ” όπου ο “Special One” καλείται να πάρει σημαντικές αποφάσεις.

Το δίδυμο των χαφ

Το πλέον σημαντικό πρόβλημα της Ρεάλ για δύο και πλέον χρόνια είναι πως δεν έχει στη μεσαία γραμμή έναν παίκτη που να “φιλτράρει” το παιχνίδι της, να μπορεί να κοντρολάρει το τέμπο του παιχνιδιού και να προωθεί σωστά τη μπάλα ανάμεσα στις γραμμές. Για μια ακόμη μεταγραφική περίοδο ο σύλλογος δεν προχώρησε στην προσθήκη ενός τέτοιου παίκτη, για την ακρίβεια ο μόνος πιο κοντά σε αυτά τα χαρακτηριστικά που αποκτήθηκε φαίνεται να είναι ο Μπερνάρντο Σίλβα, που έχει μετατραπεί σε χαφ σε αυτό το σημείο της καριέρας του. Ωστόσο ο Μουρίνιο δεν τον έχει στις βασικές του επιλογές, προτιμώντας το δίδυμο Τσουαμενί-Βαλβέρδε στον άξονα, δυο παίκτες που δεν έχουν τα παραπάνω στοιχεία. Ο Ουρουγουανός είναι παίκτης τεράστιας κλάσης, ταχυδυναμικός, ικανός να κουβαλήσει μπάλα και να δώσει ένταση, όμως δύσκολα θα φτιάξει παιχνίδι από τα χαφ, ενώ ο Γάλλος είναι περισσότερο “εξάρι”, τα καλά του στοιχεία βρίσκονται περισσότερο στο αμυντικό κομμάτι. Η Ρεάλ έχει βασιστεί πολλές φορές την τελευταία διετία σε αυτό το δίδυμο για τα χαφ χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, ενώ και ο Μουρίνιο έχει δείξει πως αυτούς θεωρεί βασικούς από τη στιγμή που γύρισε ο Τσουαμενί από τον τραυματισμό του. Τώρα που υπάρχει πλέον η επιλογή του Μπερνάρντο, ίσως θα πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο και να πάρει θέση ως ένας από τους δύο χαφ στο 4-2-3-1 του Μουρίνιο έτσι ώστε η Ρεάλ να έχει έναν δημιουργό σε αυτή τη νευραλγική θέση, ενώ φυσικά εκεί μπορεί να βοηθήσει και ο Γκιουλέρ στον οποίο θα αναφερθούμε εκτενώς στη συνέχεια.

Μήπως ο Βαλβέρδε είναι καλύτερος στα δεξιά;

Η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούρια. Γίνεται εδώ και πολύ καιρό, καθώς αρκετές φορές ο αρχηγός της Ρεάλ έχει χρειαστεί να προσφέρει ως δεξιός μπακ (ακόμη και ως δεξιός εξτρέμ) κυρίως λόγω ανάγκης και τα έχει πάει εξαιρετικά. Ως δεξιό μπακ τον χρησιμοποίησε και ο Μουρίνιο στη διάρκεια του αγώνα με τη Βιγιαρεάλ (είχε ασίστ) αλλά και στην εξέλιξη του ματς με τη Ρόμα και έγινε πάλι ξεκάθαρο πως μπορεί να γίνει άκρως επιδραστικός από τη θέση αυτή καθώς απελευθερώνεται, βρίσκει περισσότερο χώρο να τρέξει και να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Είναι γνωστό πως ο ίδιος δεν τρελαίνεται με αυτό το ρόλο, ίσως όμως θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά πλέον αυτή η επιλογή, ειδικά από τη στιγμή που ούτε ο Τρεντ αλλά ούτε και ο Ντούμφρις δείχνουν πως αξίζουν φανέλα βασικού για την ώρα.

Η αξιοποίηση του Γκιουλέρ

Σχεδόν πάντα κάτι καλό θα προκύψει από τα πόδια του μικρού "μάγου" της Ρεάλ

Ας ξεκινήσουμε με μία κοινή παραδοχή. Είναι σχεδόν αδιανόητο αυτός ο Γκιουλέρ να μην παίζει βασικός στη Ρεάλ. Μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους πλέι μέικερ στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αν όχι τον κορυφαίο, ο οποίος βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα (και πέρσι ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας) και είναι ένας από τους λίγους στο ρόστερ που μπορεί να παίξει τη μπάλα κάθετα, να προσφέρει καλά χτυπήματα στα στημένα και να δώσει το κάτι παραπάνω στη δημιουργία. Αρκεί να αναφέρουμε πως στο πρωτάθλημα έχει 3,17 προσδοκώμενες ασίστ, έχει δημιουργήσει 8 μεγάλες ευκαιρίες και έχει 3,5 πάσες κλειδιά ανά παιχνίδι, όντας πίσω μόνο από τον Γιαμάλ σε όλες αυτές τις κατηγορίες (παρ' όλα αυτά μετράει μόλις 2 ασίστ γιατί οι συμπαίκτες του πολλές φορές χάνουν τα άχαστα). Στο Champions League δε, τα δικά του χτυπήματα από κόρνερ ήταν αυτά που οδήγησαν στην ανατροπή με τη Ρόμα (είχε 2 ασίστ). Κι όμως, ο Τούρκος δεν ξεκινά πάντα βασικός ή όταν ξεκινά πολλές φορές βγαίνει ως αλλαγή νωρίς. Το πρόβλημα είναι πως η καλύτερή του θέση, εκείνη του “δεκαριού”, είναι η θέση στην οποία κινείται ο Μπέλινγχαμ, γι' αυτό και ο Μουρίνιο από την αρχή της σεζόν προσπαθεί να τον “χωρέσει” στην ενδεκάδα βάζοντάς τον στα δεξιά, ενώ τον υπολογίζει και σαν “οκτάρι” πιο πίσω στα χαφ. Το να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός ρόλος για τον Γκιουλέρ είναι κομβικής σημασίας, καθώς ο νεαρός μεσοεπιθετικός είναι μια μόνιμη πηγή δημιουργίας για τη Ρεάλ.

Το νέο “αίμα” από τον πάγκο

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την ανατροπή στη Ρώμη δεν υπάρχει. Ο Μουρίνιο, όταν είδε πως η ενδεκάδα που διάλεξε δεν έφερνε κάποιο αποτέλεσμα, τα έπαιξε όλα για όλα φέρνοντας από τον πάγκο τους Έντρικ και Εσπί και μαζί με τους Γκιουλέρ και Μπερνάρντο άλλαξαν όλη την ιστορία του ματς (σκόραραν το 3-2 και το 3-3). Κάτι παρόμοιο είχε κάνει ο Πορτογάλος και στο παιχνίδι στην έδρα της Έλτσε, όταν από 0-2 πήγε στο 2-2 και η Ρεάλ βρήκε το γκολ στο τέλος με τον Εσπί. Ο νεαρός Βραζιλιάνος επέστρεψε σίγουρα πιο “ψημένος” από το δανεισμό του στη Λιόν και ο ίδιος ο Μουρίνιο τον πιστεύει και είναι αρνητικός στο ενδεχόμενο ενός νέου δανεισμού του, όμως τον έχει χρησιμοποιήσει μόλις 35 λεπτά φέτος (είχε και τραυματισμό στην αρχή). Ο δε πρώην στράικερ της Λεβάντε έχει τρομερό ένστικτο του σκόρερ μετρώντας ήδη 3 γκολ σε μόλις 38 λεπτά συμμετοχής, σκοράρει δηλαδή κάθε 12,6 λεπτά που βρίσκεται στο χορτάρι και έχει βάλει πολύ σημαντικά γκολ, όπως αυτά που έδωσαν νίκες με Εσπανιόλ και Έλτσε στο φινάλε αλλά και αυτό της μείωσης του σκορ με τη Ρόμα.

Σε ένα ρόλο που θυμίζει αρκετά αυτόν του Χοσέλου της σεζόν 2023-24, ο Εσπί είναι πάντα εκεί για να δώσει λύση στο σκοράρισμα

Σίγουρα οι δυο τους αξίζουν περισσότερα λεπτά συμμετοχής. Ο Έντρικ φαίνεται πως μπορεί να βοηθήσει σε ένα ρόλο στα δεξιά της επίθεσης και ο Εσπί φυσικά στην κορυφή. Βέβαια με τον Εμπαπέ μπροστά είναι πολύ δύσκολο να βρουν θέση βασικού, αλλά σίγουρα μπορούν να μπουν περισσότερο στο rotation ειδικά τώρα που ο Βινίσιους δυσκολεύεται να βρει τη φόρμα του και θα λείψει και από τα επόμενα τέσσερα ματς πρωταθλήματος λόγω της αποβολής του με τη Βιγιαρεάλ (σε μια άκρως αυστηρή απόφαση). Και φυσικά υπάρχει και ο Ντιομαντέ, για τον οποίο δαπανήθηκαν 130 εκατομμύρια το καλοκαίρι και ο ίδιος ψάχνει να βρει το ρόλο του σε αυτή τη Ρεάλ, με τον Μουρίνιο να θέλει να τον εντάξει σταδιακά στο παιχνίδι της. Σίγουρα θέλει ακόμη δουλειά, όμως ήδη έχει δείξει κάποια καλά δείγματα, έχει ένα γκολ/δύο ασίστ, ντριμπλάρει, είναι πολύ καλός στο ένας με έναν και μάλλον δείχνει να αισθάνεται καλύτερα στα αριστερά της επίθεσης, εκεί όπου είχε αδιαπραγμάτευτη θέση μέχρι φέτος ο Βινίσιους. Εάν ο Βραζιλιάνος συνεχίσει σε ρηχά νερά, ο Μουρίνιο θα πρέπει να ανασχηματίσει την επιθετική του τριάδα.

Το ρόστερ της Ρεάλ προσφέρει πολλές επιλογές, όμως φαντάζει ένας δισεπίλυτος γρίφος καθώς αν συνεχίσουν οι λεγόμενοι βασικοί να μη ρολάρουν, ο Μουρίνιο θα κληθεί να πάρει κάποιες αποφάσεις που μόνο απλές δεν είναι. Για να μπει ο Μπερνάρντο στα χαφ θα πρέπει να μείνει στον πάγκο ένας εκ των Τσουαμενί-Βαλβέρδε. Για να μετακινηθεί στα δεξιά ο Βαλβέρδε θα πρέπει να το αποδεχθεί και ο ίδιος αλλά και να μείνουν εφεδρικές λύσεις δυο παίκτες που υποτίθεται παλεύουν για τη φανέλα του βασικού (Τρεντ, Ντούμφρις). Για να παίξει δεκάρι ο Γκιουλέρ θα πρέπει να βγει από κει ο Μπέλινγχαμ, πράγμα δύσκολο. Και για να αλλάξει η τριάδα στην επίθεση και να πάρουν πιο πολύ χρόνο οι Έντρικ και Εσπί θα πρέπει να δώσει τη θέση του ο Βίνι (κάτι που θα γίνει αναγκαστικά στα επόμενα ματς πρωταθλήματος), καμιά φορά και ο Εμπαπέ. Για τη Ρεάλ όπου οι σούπερ σταρ έχουν συνηθήσει να παίζουν ανεξαρτήτως φόρμας δεν είναι κάτι απλό. Ωστόσο κάποιες αλλαγές θα πρέπει να γίνουν και μάλιστα σύντομα καθώς και ένα πολύ κομβικό για τη συνέχεια της σεζόν “clasico” πλησιάζει στις 25 Οκτωβρίου.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΚΑΚΗΣ